W tym roku tempo XII Nocnej Pielgrzymki Piekary Śląskie - Częstochowa , w intencji prześladowanych chrześcijan w Iraku było naprawdę bardzo duże. Ale nikt nie powiedział że będzie łatwo, 60 km pokonaliśmy w 14 godzin.
To już 6 raz byliśmy na nocnej pielgrzymce. Darwinie wyjątkowo dobrze szło się w tym roku a ja ostatnie km doszedłem siłą woli i walczyłem dzielnie z bólem stopy.
Ale za to doszliśmy, co roku jest to nasz najważniejszy sprawdzian przed wakacyjną pielgrzymką.
Zawsze sobie obiecujemy że jeśli dojdziemy do Częstochowy to w wakacje idziemy na pielgrzymkę.
Tym razem nie było wyjścia bo bilety do Ugandy już kupione, Stamtąd wyruszamy pieszo do Kibeho w Rwandzie. Podczas pielgrzymki będziemy się modlić o pokój na świecie dla wszystkich ludzi.
Podziw należy się osobom które miały jeszcze na tyle sił aby tradycyjnie na 50 km odtańczyć taniec belgijski.
Cała pielgrzymka zaczęła się Mszą św. w Bazylice Piekarskiej. Na pielgrzymki szlak wyruszyło około 240 przeważnie młodych osób z całej Polski.
Po około 30 km mieliśmy godzinny odpoczynek w Woźnikach, gdzie była ciepła herbata i drożdżówki.
O 11 doszliśmy do Doliny Miłosierdzia w Częstochowie gdzie był odpoczynek i jak co roku pyszny bigos. Potem udaliśmy się do Sanktuarium gdzie w Bazylice mieliśmy uroczystą Msze św.
Bazylika w Piekarach
odpoczynek w Woźnikach
nad ranem
Dolina Miłosierdzia Częstochowa
sen to zdrowie, po 60 km wszyscy śpią gdzie tylko mogą
spotkanie z naszymi Pielgrzymami Bożego Miłosierdzia
Nie zwalniamy tempa. W najbliższą sobotę kolejne przygotowanie duchowo kondycyjne do pieszej pielgrzymki w Afryce. Na przekór wszystkiemu będziemy szli w nocy podczas gdy normalne pielgrzymki idą za dnia.
Tym razem najdłuższa i chyba najbardziej wymagającą, przynajmniej dla nas nocna pielgrzymka z Piekar Śląskich do Częstochowy. Dwa ważne Sanktuaria Piekary Śląski oraz Częstochowa i ponad 60 km do pokonania. Zapraszamy do wędrowania razem z nami.
U nas w Chrzanowie ciężko znaleźć Liturgie Wigilii Paschalnej która zaczynała by się po zachodzie słońca więc w Wielki Czwartek rano narodził się szalony pomysł jedziemy w sobotę do Warszawy na Liturgie do Wspólnot Jerozolimskich i rano w niedziele wracamy do domu. Owocny był to wyjazd a bracia ze Wspólnoty wraz z przeorem Ojcem Benedyktem kolejny raz otworzyli swój dom i serca dla nas, pomogli owocnie i radośnie przeżyć ten czas.
Zmartwychwstanie to czas, a może inaczej: Zmartwychwstanie daje czas, Chrystus Zmartwychwstały obdarza nas czasem. Właśnie zakończyła się Liturgia Paschalna w Monastycznych Wspólnotach Jerozolimskich. Czas łaski, czas radości, czas bycia razem. Czas Słowa - i Pan przemówił. Pan stwarzał świat i czułam to stworzenie. Abraham gotów oddać Bogu swego jedynego syna-jakże przemawiąjące gdy czytanie czyta ojciec z synem... Jednocześnie refleksja - Bóg oddał swego Jednorodzonego...
Izraelici wybawieni z domu niewoli i ich śpiew na cześć Pana. I w końcu kobiety u grobu, te wybrane, te najszczęśliwsze, a jednak z nikim się tą radością nie podzieliły bo się bały...Tyle razy słyszałam ten fragment a dopiero dziś usłyszałam o tym strachu.Ale jakże swojski czasami ten strach...
Pan przemawiał i w muzyce, może nietypowo od samego początku przebrzmiewały organy i cytra. Był czas by muzyka nas wypełniła, by wtopić się w znaną i nieznaną melodię...
Muzyka i śpiew- chyba tak właśnie tam w niebie w czasie paschy aniołowie śpiewają Panu...
Symbole- Pan przemawia w symbolach- ogień,woda a przede wszystkim Paschał - taki prawdziwy owoc pracy pszczelego roju- Paschał niosący światło Zmartwychwstania;Paschał, który jest symbolem Zmartwychwstałego, z Nim w środku tej świętej nocy wyszlismy w procesji wokół kościoła,klasztoru a właściwie to okrążyliśmy Torwar.I obok stadionu Legii, który opustoszał po wieczornym meczu, mogliśmy wyśpiewać, iż Chrystus Znartwychwstaly, prawdziwie Znartwychwstaly i była w tym moc, że nawet kibice Legii umilkli...
To już dziś kolejny rok i kolejny raz idziemy w tym roku z Krakowa do Trzebini ale my chcemy dojść do domu czyli do Chrzanowa więc wypadnie ponad 50 km. Niesiemy ze sobą wszystkie Wasze intencje które przychodzą na skrzynkę intencji. Będziemy też modlić się za nasza projekt Pieszo do Marzeń
Będziemy zmagać się z własnymi słabościami , z zimnem i deszczem, z niewyspaniem.
Tą trasę pokonywaliśmy już dwa lata temu ale wtedy był śnieg i ponad -20 , tak że picie zamarzało nam w butelkach.
W zeszłym roku za to pojechaliśmy do Wrocławia aby tam pójść z EDK na Ślęże "Ekstremalna Droga Krzyżowa zaczyna się wtedy gdy człowiekowi się nie chce i już nie może. To jest prawdziwa duchowość Krzyża".
Jak było na EDK? Takie pytanie dziś usłyszałam. Odpowiem najpierw słowami, które zarejestrowane zostały wczoraj nad ranem (4:43) tak około 35km: "Jest źle. Jest zimno. Jest ciemno. Jest mokro. Marsz jest za szybki a postoje są za długie, znaczy stacje. Idę. I myśle, że już nigdy więcej. A może... nie wiem...."
Dwie minuty później dodałam: "I jeszcze słońce nie chce wstać, a juz jest piąta...."
Później to już było tylko gorzej:) Czołówka dawała tyle światła, że swoje buty widzialam co najwyżej, czułam pęcherze na całych stopach (niby bąbelki dla mnie nic strasznego,zawsze je mam gdy idę trochę dalej niż do pracy, ale na tej drodze zaczęłam odczuwać je tak jakby tylko z nich składały sie moje stopy. A gdy poczułam paskuda jak mi wyskoczył pod paznokciem na małym palcu to juz była kompletna załamka :-P ).
Do tego robiło się coraz zimniej, deszcz co chwila o sobie przypominał, by zmienić sie w końcu w czasie zdobywania Ślęży w prawdziwą ulewę. Ale nim do tej góry doszliśmy to wpierw zrobiło się jasno- nie, nie żaden cudowny, dający nadzieję i tak przeze mnie wyczekiwany wschód słońca- poprostu zaczęło szarzeć aż zrobił się dzień.
I okazało się że lepsza była noc, bo dzień ukazał w oddali cel naszej drogi-straszną, koszmarną górę. Od tego momentu to co wydawało się rzeczą oczywistą- no pewnie że EDK dokonczę , będzie cieżko a jakże, nogi będą bolec, spać będzie się chciało ale pokonam swoją słabość, kolejny raz przejdę dumnie całą ekstremalna drogę krzyżową, udawadniając sobie, że jestem kimś:-) -zaczęło się oddalać, patrząc na coraz bardziej zbliżającą się Ślęże zastanawiałam sie czy nie lepiej zostać w Sobotce , niech reszta zdobywa szczyt ja podziekuję za tę przyjemność.
Szukałam usprawiedliwień- nie bedę opóźniać przecież naszej grupy, beze mnie szybciej wejdą.Jest ślisko można złamać nogę, a mam tyle do zrobienia w najbliższym czasie itd. Czasami Pan Bóg był tak dobry, że okrywał naszą górkę mgłą lub chował ja za drzewami wtedy było trochę lepiej, nie przychodziły myśli o czekającej porażce- bo przecież wejście na górę na 14 stacje to miało być zwycięstwo. I wtedy było kolejne rozważanie, kolejne tak bardzo trafiające w sedno. Stacja XI Jezus przybity do krzyża. " Charakterystycznym momentem pokonania granicy samego siebie jest swoista bezbronność.Bo granica kontroli, panowania nad sytuacją została przekroczona.Na tym etapie z człowiekiem coś się dzieje, a on może się temu jedynie przyglądać. Zero poczucia bezpieczeństwa i niesamowite nowe horyzonty." I za chwilę stacja XII i takie słowa " Śmiertelne zmęczenie oznacza, że człowiek umiera. Stary człowiek. I rodzi sie nowy, na miarę wyzwania , które podjął. Bo miarą wielkości człowieka jest największe wyzwanie, którego sie podjął i wygrał."
Kimże bym była gdybym zadecydowała jakieś 10 km przed metą, że napewno nie dam rady więc rezygnuje, poddaje sie? Cóż byłabym tą Stryczkowa ( rozważania napisał ks. Jacek Stryczek) miernotą, nikim, bo nie podjełabym wyzwania. Więc od tej chwili me myśli przejmuje modlitwa: "W ręce Twoje oddaję ducha mego " i juz wiem, że podejmę się wyjścia na szczyt, czy wejdę to sie okaże. Ja nie mam siły sama ale z Bożą pomocą....Dalszą drogę zajęło takie bardzo głębokie rozmyślanie nad drogą krzyżowa Jezusa, co On mógł czuć, jak bardzo Go bolało, co mógł myśleć- ale tak po ludzku.Skupiłam się na Jezusie Człowieku. Ciekawa dla mnie też była myśl, że Jezus umarł owszem na górze, ale zmartwychwstał już nie na szczycie, więc zdobycie góry to nie koniec drogi, trzeba zejść (a gdy człowiek jest tak śmiertelnie zmęczony to perspektywa włażenia na górę by za chwil parę spowrotem, tą samą do tego drogą, schodzić wydaje się totalnym absurdem). Bez szczytu nie byłoby zwycięstwa, trzeba go zdobyć by zaraz iść spowrotem, powrócić do codzienności i szukać kolejnych szczytów do zdobycia.....
na widok majaczącej z daleka gdzieś Ślęży chciałam rezygnować
Ostatecznie dotarłam na szczyt Ślęży, ci którzy tam byli wiedzą, że szlak czerwony nie jest aż tak wymagąjacy a sama góra, eh no górka właściwie 718m.npm to nie nie wiadomo co.... Ze szlaku owszem panuje z okolicznymi wzniesieniami nad okolicą, ale przecież na wyższe góry się wchodziło. No ale weszłam.Jak - aż wstyd pisać jakim tempem człapałam w górę... Biedny Jacek miał dodatkową udręką, czekając na mnie co parę metrów. Ogólnie my dochodziliśmy na szczyt a członkowie naszej grupy zdążyli na górze odpocząć i kolejno schodzić na dół. No niby zmęczenie i wogóle, poza tym tyle cudnych rzeczy mnie zatrzymywało, dając chwilę wytchnienia- to kwiatki wychylające się spod sterty suchych liści, to dzięcioł na drzewie, to szalenie interesujący głaz.... ale i tak sposób w jaki znalazłam się przy XIV stacji to moja porażka, która psuje smak zwycięstwa. Zwycięstwa, bo jednak zrobiłam co zrobić miałam. Pokonałam siebie, swoje leki i słabości a przede wszystkim podjełam wyzwanie i je dokończyłam.
A schodząc z tej mojej Golgoty, uświadomiłam sobie, że to wygrane wyzwanie pociąga za sobą kolejne... Bo EDK, to życie, które trzeba przeżyć ekstremalnie, czyli tak na całego, bez komformizmu, bez usprawiedliwień i szukania wygodniejszych, asekuracyjnych rozwiązań.I to jest dopiero wyzwanie.....
To było kolejne 4 moje przejście Ekstremalną Drogą Krzyżową - owszem zawsze było zmęczenie, zawsze człowiek ledwo co dochodził i czuł sie z tego taki dumny. Rok temu na trasie Kraków - Trzebinia zupełnie "nie umierałam" po drodze i szło mi sie tak grzesznie dobrze, wygodnie i wogóle. Dopiero w tym roku przeżyłam wszystko tak jak tego potrzebowałam, by było ekstremalnie, dopiero tym razem zrozumiałam co mogę a co nie zależy ode mnie. Dopiero teraz pokorą i pycha stoczyły we mnie zaciekłą walkę ... Dziś mogę powiedzieć, że bardziej wiem kim jestem, mogę podjąć kolejne wyzwania. Mogę....
Z zakończenia rozważań EDK: "Jezu niech wyzwania , które podejmuje pokazują mi ciągle nowe horyzonty. Niech «niemożliwe» staje się rzeczywistością. Niech się wydarzy we mnie «cud».
I oczywiście każdemu polecam EDK... i dziękuję wszystkim, którzy tworzyli naszą tegoroczną grupkę na tej drodze krzyżowej, bez Was nie wiem czy mogłabym napisać te moje przemyślenia....Dzięki
Tegoroczny wysiłek i zmęcznie na EDK ofiarowaliśmy przede wszystkim za Wasze intencje które przesyłacie nam na skrzynke intencji, za naszych przyjaciół z Kuby oraz w naszych własnych intencjach.
Była też intencja za naszą tegoroczną pielgrzymke o której napiszemy już niebawem
Łącznie z Wrocławia na Ślęże zrobiliśmy 52 km w 13 godzin, potem trzeba było jeszcze zejść więc razem było 56 km i 14 godzin marszu.
Jest udało się , jesteśmy bardzo szczęśliwi bo kilka dni temu kupiliśmy w promocji bilety lotnicze do Afryki.
Dzieliśmy się naszą radością ze wszystkimi czytelnikami bloga.
W tym roku pójdziemy pieszo do Kibeho , nazywane przez miejscową ludność Afrykańskim Lourdes.
Będziemy pielgrzymować pieszo z Ugandy, przez drogi i bezdroża Afryki modląc się o pokój i pojednanie w Rwandzie, Afryce i na całym świecie.
Chcemy też rozpropagować w Afryce idee Światowych Dni Młodzieży które w 2016 odbędą się w Krakowie.
Nasze modlitwy i prośby chcemy zanieść do Matki Boskiej w Kibeho.
Już teraz prosimy o modlitwę za przygotowania do pielgrzymki.
Marzenia ma każdy człowiek nie tylko My....
Ufamy iż nasza tegoroczna droga przyniesie nie tylko obfite owoce duchowe ale też konkretną pomoc dla lokalnej społeczności.
Więcej informacji już niebawem na blogu.
Ludzie często pytają nas dlaczego pielgrzymujemy, jaka jest idea, skąd mamy na to środki, czy ktoś nam za to płaci. Odpowiedzi na te pytania można posłuchać w krótkim świadectwie które jest podsumowaniem naszej pielgrzymki do Gruzji.
Filmik dostaliśmy wczoraj i była to dla nas miła niespodzianka bo od pielgrzymki po Gruzji minęło już trochę czasu. Materiał został nakręcony w czasie pieszej pielgrzymki do grobu św. Nino. Został on pokazany na spotkaniu z młodymi Gruzinami , na którym niestety nie mogliśmy być bo było to już na po naszym dojściu do grobu św. Nino i wyjeździe z Gruzji.
W najbliższą niedziele 22 marca widzimy się w Bydgoszczy na spotkaniu zorganizowanym przez Duszpasterstwo Akademickie działające przy Parafii p.w. CHRYSTUSA KRÓLA ul. LOTNIKÓW 1.
Zaczynamy o godzinie 18 30 Msza Św. a potem spotkanie. Opowiemy czym dla nas jest małżeństwo i pielgrzymowanie. Jak umiejętnie łączymy te dwie ważne sprawy w naszym życiu. Podzieliśmy się doświadczeniem z odbytych pieszych pielgrzymek, opowiemy też o pielgrzymowaniu przez Kubę
Serdecznie zapraszamy
Podziękowania należą się Justynie która nas do Bydgoszczy zaprosiła.
